Hoofd- en Aardbeizaken

Afgelopen week heb ik een serie op Netflix lopen bingen, Kaos. Deze serie haalt de Olympische goden op creatieve wijze naar het heden met onder andere een hilarische Jeff Goldblum als Zeus. Er wordt weliswaar een loopje genomen met sommige klassieke versies van de verhalen, maar eigenlijk heb ik dat nergens als storend ervaren. Ik kan niet wachten op het tweede seizoen, want het eerste seizoen eindigt op het moment dat de chaos echt toeslaat.

Zo chaotisch als de serie dreigt te worden, zo chaotisch lijkt ook mijn hoofd op dit moment. Afgelopen vrijdag had ik een heel gezellige date met I. Ik heb me geen moment verveeld en ik heb genoten van haar aanblik, maar op het moment dat we moesten vertrekken omdat het café waar we hadden gegeten en gedronken ging sluiten leek het alsof de connectie ergens een knauw had gekregen. De Muppets staken hun hoofd nu wel om de deur en ook de draak die onzekerheid heet heeft zijn koppen alweer laten zien.

Ook de dagen na afloop had ik het gevoel dat de connectie weg of in ieder geval minder was, al kan ik niet helemaal duiden waarom. Het voelt als een los eindje waarvan ik niet zo goed weet of ik eraan moet trekken, met het risico dat ik alles uit elkaar trek, of het met rust moet laten en wel zien waar het schip strandt.

Nog een open eindje had ik met J. Ze had een oplader laten liggen toen ze een keer overnacht had en ik had aangegeven dat ik die wel een keer af zou geven als ik naar de barbier zou gaan, omdat ik dan toch in de buurt zou zijn. De eerste keer dat zich zo’n moment aandiende was afgelopen weekend. Zij was zelf op dat moment niet thuis in verband met een vriendenweekend, dus ik heb de oplader in haar brievenbus gedaan en haar een appje gestuurd.

Rationeel was er de overtuiging, dat het boek met J echt dicht zou zijn met het terug brengen van de oplader. Maar omdat het universum zich op mysterieuze wijze beweegt bleek dat toch niet helemaal het geval. De reden waarom we het afgebroken hadden voelt nog steeds een beetje als een Seinfeld-reden. Seinfeld had in de naar hem vernoemde show altijd de meest bizarre redenen om zijn relaties met vrouwen te verbreken, zoals het feit, dat hij vond dat zijn vriendin mannelijke handen had. Het feit, dat ik niet kon benoemen wat ik leuk vind aan haar, terwijl ik haar echt wel leuk vind, valt toch een beetje in die categorie als ik heel eerlijk ben.

Dus toen het weekend op een haar na voorbij was informeerde ik bij J hoe het vriendenweekend geweest was en of ze misschien toch niet een keer in het echt wilde afspreken om door te spreken wat er nu mis was gegaan. Zonder bijbedoelingen. Eigenlijk vooral met het idee dat ik het dan wel echt kon gaan afsluiten. Ergens hebben we in het appverkeer een afslag genomen waarin een seksuele ondertoon ontstond die langzamerhand gewoon een boventoon werd. En toen waren die kriebels er dus ook gewoon weer. Het boek was dus echt alles behalve dicht.

Om de chaos in mijn hoofd compleet te maken lukt het me nu eigenlijk zonder problemen om een aantal dingen te benoemen die ik leuk vind aan haar. Dat er geen druk was om ze te benoemen heeft zeker geholpen om ze te herkennen, want of het nu mijn hoogbegaafdheidsprofiel is of mijn familielijn aan vaderskant, druk werkt bij mij averechts. En dan kan ik nog zo goed weten vanuit de nondualiteit dat verzet alleen maar leidt tot lijden, ook ik ben maar een mens die gewoon met regelmaat met open ogen in die valkuil stapt. En dus verzette ik me tegen een druk die ik ervoer die er misschien niet eens was. Was dit dan zo’n draak waarbij je je hoofd gewoon moeiteloos in zijn bek kunt stoppen omdat dan pas blijkt dat hij er niet is?

Vooralsnog heb ik die punten alleen in mijn hoofd benoemd, omdat ik haar niet het gevoel wil geven, dat ik maar wat ga roepen om haar tussen de lakens te krijgen. Er is niet veel voor nodig om de seksuele spanning tussen ons op te poken. Misschien is samen in één ruimte zijn zelfs al voldoende om Rome te doen branden. En daar wil ik vooral geen misbruik van maken. Ik heb de bal bij haar neergelegd. Hoewel mijn vingers jeuken om de spreekwoordelijke lucifers pakken om alles in de hens te zetten wil ik dat zij er zich goed bij voelt om verder te lezen in het boek of het, als zij het niet ziet zitten, dicht te doen.

Als ik mijn situatie naar de Griekse mythologie zou moeten vertalen, geloof ik dat er de nodige (half-)goden en godinnen bij betrokken zouden moeten worden om het verhaal te kunnen vertellen. Mijn kennis van het Griekse pantheon rijkt niet zover dat ik weet wie precies bij welke gedachten, gevoelens en situaties hoort. De serie Kaos heeft haar focus ook beperkt tot een paar goden, wat de focus van de serie alleen maar ten goede is gekomen. En dan blijkt dat je niet eens veel goden nodig hebt om van alles in de soep te laten lopen. Dus wat moet dat niet geven als er veel bij betrokken zouden zijn…