Hoofd- en Aardbeizaken

Het zal eind 1993 of begin 1994 zijn geweest, dat ik voor het eerst over Therapy? las. Dat was, als ik het me goed herinner, in het Britse blad Q, in een interview met Sting nota bene, die aangaf dat de manier van drummen van drummer Fyfe Ewing hem aan de stijl van Stewart Copeland (van The Police) deed denken. Dat was overigens zeker niet de enige keer dat Sting me een interessante richting in het muzikale landschap instuurde. Zonder hem was ik mogelijk niet of pas veel later naar de baanbrekende popmuziek van The Beatles, naar de jazz van onder andere Miles Davis en John Coltrane en zelfs naar de klassieke muziek van Prokofiev gaan luisteren. En nu wees hij me dus op Therapy?

Mijn muzieksmaak heeft zich op een niet geheel logische wijze ontwikkeld, wat mede een basis heeft gelegd voor mijn huidige, vrij brede muzieksmaak, denk ik. In mijn jongste jaren merkte ik dat ik sommige muziek die mijn moeder draaide wel interessant vond, Boudewijn de Groot of Cliff Richard en daar begon mijn interesse. Aan het eind van de lagere school heeft het contact met net iets oudere neven en nichten me de richting van de popmuziek in geholpen. Zij lieten me bijvoorbeeld de muziek van Wham! horen en ik was meteen verkocht. Bandjes met een leesteken in de naam zijn een ding voor mij denk ik.

De eerste nummers die Wham! maakte (zoals het voor de hand liggende Wham! Rap maar ook bijvoorbeeld Young Guns (Go for it)) schuurden tegen rap aan en via die route ben ik vervolgens enige tijd in de old school hiphop terecht gekomen. Ik luisterde naar Run DMC, Sugarhill Gang, Kool Moe Dee, LL Cool J en de voor pubers uit die tijd waanzinnig interessante teksten van de 2 Live Crew. Van daar was de stap niet al te groot naar de house muziek van de toch wat anonieme artiesten op de Turn Up The Bass verzamel CD’s, want van veel hiphop tracks werden house mixen gemaakt, die daar ook op te vinden waren. Dat was voor mij leuk totdat het vooral om flauwe parodieën en slappe aftreksels ging draaien, waardoor ik snel begon af te haken.

En ineens was daar Nirvana. Het kwartje landde niet meteen, maar B, een goede vriend van me, zette, zoals we dat in die tijd deden het album Nevermind op een cassettebandje. Dat bandje zat in het casettedeck op de kamer waar onze PC stond en dat heb ik, in eerste instantie uit pure noodzaak, omdat ik niet veel anders had, grijs gedraaid. Langzaam maar zeker begon ik de kwaliteit van de nummers te horen en begon ik ze steeds beter te vinden, totdat ik mezelf zelfs fan durfde te noemen.

In diezelfde tijd aan het eind van mijn middelbare schoolcarrière ontdekte ik, wederom dankzij vriend B, ook The Police en mijn interesse voor die laatste band werd alleen maar groter toen bleek dat mijn crush uit die tijd A ook helemaal gek bleek te zijn van de zanger, de eerder genoemde Sting.

De U-turn van house naar rockmuziek, en dan met name alternatieve rock muziek was gemaakt. Tot de dag van vandaag is dat mijn go to muziek. Als ik de radio aanzet is dat Kink, de (enige) alternatieve rockzender van Nederland. Ik draai absoluut nog popmuziek, jazz of hiphop, maar als ik het even niet weet is het al snel alternatieve rock dat ik opzet.

Aan het begin van mijn universitaire carrière bouwde ik de interesse in deze muziek uit en ik dompelde me helemaal onder in de grunge en andere rockmuziek. Nirvana en Pearl Jam domineerden mijn discman. En op MTV wilde ik op zondagavond graag even het programma 120 Minutes bekijken, het enige moment dat alternatieve muziek echt een kans kreeg op die zender. Na het interview met Sting ging ik actief op zoek naar een mogelijkheid om wat te horen van die band Therapy? waar hij zo hoog van opgaf en ineens kwam op een zondagavond het nummer Turn voorbij. Dat was wel een heel donker nummer en het beklijfde ook niet meteen. Enigszins verward liet ik die band voor wat het was, omdat ik het nummer gewoon echt niet begreep.

Tot enige tijd later, ik denk in de ochtendshow van Radio 3 bij Jeanne Kooijman en Peter Verbrugge, Nowhere gedraaid werd. En toen was ik hooked. Wat een fantastisch nummer. Een bak herrie maar tegelijk een fantastische melodie. En toen begreep ik waar Sting het over had gehad. Helemaal toen ik vervolgens het album Troublegum ging luisteren in de platenzaak.

Op het 25-jarig jubileum van Pinkpop zou Therapy? spelen en aangezien ik daar ook was met mijn vrienden wilde ik die zeker van dichtbij zien. De muziek was fantastisch en de kolkende massa om me heen maakte het alleen maar gaver. Toen ze later dat jaar in Noorderligt in mijn eigen studentenstadje zouden spelen greep ik de kans graag aan om mijn eerste echte concert mee te maken. Ik had er toen nog geen kamer, maar ik kon blijven slapen bij vriend en oud-klasgenoot S die ook wel meewilde in het huis waar ik later zelf ook een kamer zou hebben.

De nummers die ze speelden hadden teksten die enorm raakten aan mijn belevingswereld in die tijd. With a face like this I won’t break any hearts, and thinking like that I won’t make any friends… Ik was een enorm onzekere jongvolwassene en durfde nauwelijks met een vrouw te praten, laat staan eentje die ik leuk vond. En Andrew James Cairns, de schrijver van de nummers, bleek goed aan te voelen welke gedachtes er in mijn hoofd ronddwaalden. I know how Jeffrey Dahmer feels… lonely, lonely. En dat achter die donkere teksten en de vele ladingen rockgitaren ook nog eens fantastische melodieën schuilgingen vond ik helemaal fantastisch. Voor een pakkende melodie had Wham! het zaadje jaren geleden al wel geplant.

Daarna werd de band wat groter en speelden ze in grotere zalen, waar ik om wat voor reden dan ook niet naar toe ben geweest. Toen het grote publiek wat begon af te haken en Therapy? weer in kleinere zalen zoals 013 gingen spelen ben ik weer aangehaakt. En inmiddels heb ik ze 14 keer live mogen zien spelen. En elke keer is het een uitlaatklep van jewelste en kan ik de in mijn lijf achtergebleven puber- en adolescentenfrustraties weer een klein beetje afbouwen.

Afgelopen zaterdag ontstond er zelfs een kleine moshpit voor het podium en voor een paar tellen heb ik me er zelfs weer eens in gewaagd, for old times sake. Om vervolgens te merken dat mijn lijf er op dit moment niet klaar voor is. Als het aan mij ligt komt er zeker nog een 15^e keer dat ik Therapy? ga zien en hoop ik dan met al het werk dat ik momenteel aan mijn lijf doe dan wel weer fit genoeg te zijn om me weer eens ouderwets in het feestgewoel kan storten. Therapy? is Therapie!