Hoofd- en Aardbeizaken

Het was een druk Hemelvaartweekend. Niet in de laatste plaats omdat ik vanwege ons halfjarig jubileum met de liefste een dagje naar Brugge geweest ben, waar we de Heilige Bloedprocessie hebben mogen aanschouwen. Daarnaast had ik nog een tweetal concerten gepland staan, beide gepland in de tijd dat ik nog single was dus daar mocht ik dan weer alleen naartoe,

Sinds een aantal jaar zie ik in mijn muzieksmaak de ontwikkeling, dat ik niet alleen steeds vaker naar vrouwenstemmen luister, maar ook vaker naar Nederlandse artiesten. En dat is terug te zien in de concerten die ik dit weekend bezocht heb.

Op vrijdag was het eerste concert, waarvoor ik naar Utrecht afreisde. Het voorprogramma was een bijzonder duo. Twee mannen in pak kwamen het podium op lopen, maar het waren niet zomaar pakken. De toetsenist, die zo stoïcijns stond te kijken dat het bijna arrogant leek, had een bont bloemetjespak aan, terwijl de zanger/gitarist een donkerblauw pak met zilveren sterren droeg. Hun uitstraling was bijzonder kleinkunstig, maar hun muziek allerminst.

De zanger/gitarist noemde zichzelf Blanko, terwijl hij zijn zwijgzame compaan introduceerde als Little Peter. Zijn stem had af en toe een vleugje Bon Jovi, terwijl zijn gitaarspel in de meeste nummers wat weg had van een poppy jaren 80 new wave band. Hij bediende bovendien Roland, de drumcomputer en tijdens gitaarwissels zette hij een grappig wachtmuziekje aan. De toetsenist speelde minimalistische synthesizergeluidjes op zijn niet al te grote keyboard, waardoor het allemaal toch wat ironisch leek. De nummers waren muzikaal erg lekker, maar leken tekstueel soms wat veel platitudes te bevatten. Al met al een prima voorprogramma.

De hoofdact van de avond was Ellen ten Damme. Wat een stem, wat een performance, wat een vrouw. En dat laatste was ook wel een beetje het thema van de avond. Zoals het achtergronddoek al min of meer aankondigde was Medusa de rol die ze zichzelf toe eigende deze avond, waarbij vrouw zijn en de uitdagingen die de mannenwereld waarin vrouwen zich staande moeten houden een belangrijk thema waren. Het verhaal van Medusa werd zoals dat eerder in Wicked en Maleficent gebeurde, omgedraaid waarin ze de tragische heldin bleek te zijn.

De thematiek werd behoorlijk doorgetrokken want er werd zelfs zo nu en dan een woordje Grieks gezongen en gesproken. En ik moet zeggen dat ik sowieso bewondering heb voor haar meertaligheid, want er kwamen naast Nederlandstalige liederen ook nummers in het Frans, Duits en Engels voorbij, waarbij ik me geen moment heb heb hoeven storen aan haar tongval. Behalve één eigen nummer uit begin deze eeuw kende ik alleen een tweetal covers van Kate Bush en het onvermijdelijke (of eerder onvermeidelijke) Unbeschreiblich Weiblich, Maar genoten heb ik van deze topentertainer.

De dag erna belandde ik in 013 voor het volgende concert en wel in de kleine zaal. Ik had me aan de zijkant verschanst zodat ik af en toe gebruik kon maken van de muur als letterlijke ruggesteun, want die had ik de avond ervoor eigenlijk wel kunnen gebruiken. En terwijl ik stond te wachten op het voorprogramma kon ik mooi de mensen om mij heen observeren.

Voor mijn neus leek zich live een aflevering van Love on the Spectrum te voltrekken. Een jonge dame en een eveneens jonge man die zich overduidelijk niet helemaal op hun gemak voelden, met elkaar, maar veel meer met de situatie, die overduidelijk hun best aan het doen waren om elkaar op een positieve manier aandacht te geven. Haar overdreven manier van articuleren (ik kon niet verstaan wat ze zei, want ik had mijn gehoor alvast preventief beschermd) alsmede zijn wat houterige manier van bewegen deden mij ook een neurodiverse inslag vermoeden. Het was heerlijk cute om te mogen aanschouwen.

Ik had een prima plekje al vond op het laatste moment voordat het voorprogramma begon een man met een overhemd en zijscheiding het nodig om zich zodanig voor mij te positioneren, dat ik toch net niet helemaal het podium meer kon zien. Dat zoiets gebeurt is overigens niet bijzonder, ik vond het eerder bijzonder dat zo’n type naar een dergelijke act gaat kijken. De dame die hij bij zich had had een leesbril in haar haar wat ik niet eens heel bijzonder vind, maar wel in een concertzaal, wat opnieuw een bijzonder duo opleverde.

Het voorprogramma Mood Bored was meer dan vermakelijk. De muziek deed me denken aan de tijden dat ik in de Extase al kijkend naar mijn eigen schoenen stond mee te deinen op de muziek die daar gedraaid werd. De nummers zaten goed in elkaar en de stem van de zangeres zweefde er als een lieflijke sirene overheen. Het mooiste vond ik het als ze niet lieflijk zong, maar wanneer de wanhoop haar stem tot meer volume wist over te halen. Sowieso vind ik het bewonderenswaardig wanneer je tegelijk kunt bassen en zingen, maar de manier waarop deze dame stond te bassen deed me vermoeden, dat ik ongelofelijk op haar gecrusht zou hebben, had ik de leeftijd gehad die ik had toen ik nog in de Extase kwam. Wat een baas.

Toen kwam de hoofdact Hiqpy. Ik kende de band vooral van de hype die Kink de afgelopen maanden behoorlijk heeft aangezwengeld. En elke nieuwe single bevestigde het idee dat ik er goed aan gedaan had om een kaartje te kopen voor deze albumpresentatie.

Ik had ze nog nooit gezien dus ik was lichtelijk verbaasd over de visuele kant van de band toen die het podium op kwam. De zangeres zag eruit alsof ze een jonge Gwen Stefani door de mal van de voormalig Mickey Mouse Club popsterretjes geduwd hadden maar met behoud van de zelfverzekerdheid en de stem. Ze tippelde over het podium als een Japans prinsesje, maar stond gitaar te spelen als een baas. De bassist zag eruit als de Nederlandse achterneef van Jack Black die vanmiddag nog in de platenzaak op de hoek stond en de gitarist was waarschijnlijk op zijn skateboard naar 013 gegaan. En de drummer… was gewoon een echte drummer.

De opbouw van de set was bijzonder, want de singles werden bijna allemaal aan de voorkant gespeeld, wat ik zelf niet per se gedaan zou hebben, maar dat ging absoluut niet ten koste van de balans, Wat mij betreft losten ze de belofte van de hype helemaal in. Ik heb genoten van het strakke spel en de beleving van alle muzikanten op het podium. Al met al een geweldige avond.

En eigenlijk was die zelfs toen nog niet voorbij, want ik ben gewoon de fanboy uit gaan hangen en ben van beide bands de platen gaan kopen om te laten signeren. Het was ook leuk om kort even een praatje te mogen maken, waarbij ik het met de drummer van Hiqpy ook nog even gehad heb over de voor- en nadelen van het feit dat ze best wel gehyped worden. En daarbij heb ik hem natuurlijk wel verteld dat ik vind dat hype terecht is en dat ik ze zeker op BKS en als het even kan op Bridge Around Town weer wil gaan zien.

Al met al kan ik zeggen dat de shift in mijn muzikale smaak richting Nederlandse acts en bands met een frontvrouw dit lange Hemelvaartweekend bijzonder goed bevallen is.