Hoofd- en Aardbeizaken

En zo zaten we ineens in februari 2026. Het is alweer drie maanden geleden dat ik voor de laatste keer iets gepubliceerd heb hier op mijn blog. En dat is allerminst omdat er in de afgelopen maanden geen noemenswaardige dingen zijn gebeurd. In tegendeel zelfs, ik heb alleen de tijd er niet voor kunnen en willen vrijmaken om te schrijven over wat er allemaal aan de hand is geweest in mijn leven. Ik had er zogezegd de aard(bei) niet naar.

Goeie dingen komen in drieën wordt er wel eens gezegd en dat heb ik de afgelopen maanden mogen ervaren. Sinds de laatste keer dat ik hier schreef heb ik een nieuw huis, een nieuwe baan en een nieuw lief. De nieuwe baan is eigenlijk de minst spannende van de drie, want ik ben in dienst getreden bij de grootste opdrachtgever die ik tijdens mijn vorige baan had. Ik zat er al een behoorlijk aantal maanden drie dagen in de week en dat is sinds de overstap vier dagen geworden, zonder dat ik ook nog één dag in de week naar Venlo moet. Niet een heel grote verandering dus.

Ik mocht begin vorig jaar voor de tweede keer een opdracht doen bij het bedrijf en dat is dusdanig goed bevallen dat mij gevraagd is of ik interesse had om vast in dienst te komen. Vanwege de prettige sfeer, de uitdagende inhoud en de aangename reisafstand viel mijn beslissing uiteindelijk ook die kant op. Het was geen makkelijke beslissing, wat ik had het prima naar mijn zin bij mijn vorige werkgever, maar mijn intuïtie zei dat ik het moest doen. Soms komt er een trein langs, die je wel moet nemen. Aldus, vrij naar Ronald Koeman. En als ik iets geleerd heb in de afgelopen jaren is, dat mijn intuïtie vaak blijkt te kloppen en dat ik daar meer naar moet luisteren en minder naar die bij mij vaak overheersende ratio.

De meest energie slurpende verandering was toch wel mijn verhuizing. Inmiddels woon ik alweer anderhalve maand in mijn nieuwe huis. Deze verhuizing zat al even in het vat natuurlijk, want de overdracht van mijn huidige woning was al even geleden, net voor de lente in 2025. Het duurde vervolgens tot na de zomervakantie voordat er daadwerkelijk gestart kon worden met de gewenste verbouwing, dus geduld was noodzaak.

Zoals het verbouwingen betaamt liep ook deze uit. Sterker nog, op dit moment is nog steeds niet alles klaar. Er is gelukkig al prima te leven in dit huis, het zijn niet de grote dingen die nog moeten gebeuren. En dat is maar goed ook, want een maand geleden was de overdracht van mijn oude huis. Het is net zo schitterend en kleurrijk geworden als ik had gehoopt en omdat ik al heel regelmatig in het huis kwam om de verbouwing te volgen was ik gelukkig ook al heel snel gewend hier. Ik voelde me in ieder geval sneller thuis dan bij eerdere verhuizingen het geval was.

De verhuizing zelf was ook nog wel een ding. Mijn plandicap zorgde er natuurlijk voor dat ik alles tot het laatste moment uitstelde en dan nog overzag ik niet hoeveel spullen ik inmiddels wel niet had en hoeveel tijd en moeite het zou gaan kosten om alles een kleine honderd meter verderop te krijgen. Van één verhuisdag voor het grote spul werden het er al snel twee en daarna ben ik tot het weekend voor de overdracht zelf nog bezig geweest met dozen sjouwen. Ik ben heel blij met de lieve vrienden en vriendinnen en natuurlijk familie die mij geholpen hebben daarmee. Het heeft me behoorlijk wat slaap gekost maar het is allemaal gelukt.

Wat me ook wel wat slaap gekost heeft maar dan in de positieve zin is de meest energie gevende verandering van de afgelopen tijd. Qua timing was het natuurlijk allerminst handig met de verhuizing op komst om te starten met daten eind vorig jaar, maar sommige dingen gebeuren nu eenmaal, zelfs al lijk je er zelf invloed op te hebben. De tweede date met de A. uit mijn vorige blog is er nooit gekomen. Wel had ik ineens een andere A. in de chat met wie het uiterst snel uiterst goed klikte. Zo goed, dat ik al snel een date met haar plande in hetzelfde weekend waarin ik al een date met iemand anders gepland had. Kennelijk stonden de sterren inmiddels zo goed dat ik bij een aantal dames min of meer tegelijk in het gevlij kon komen, want zo zoveel aandacht was ik niet gewend.

Aanvankelijk zou ik met A. op de zondagmiddag gaan wandelen, want op vrijdag had ik al even geleden een etentje met vrienden gepland en op zaterdag die andere date. Bovendien zouden de jongens er zondagavond alweer zijn, dus dat liet weinig ruimte meer over. En ik wilde haar snel zien, want mijn intuïtie, daar heb je hem weer, zei me, dat het met A. zo maar eens meer zou kunnen worden dan één enkele date.

Omdat mijn vrienden vervolgens één voor één besloten af te haken voor dat etentje, waarvoor dank overigens, besloten A. en ik dat we onze date zouden verplaatsen naar de vrijdag, dus vóór de reeds geplande date met die andere dame i.p.v. erna. Dat klopte in mijn hoofd gewoon beter, want ik merkte dat ik meer en meer ging chatten met A. terwijl het gesprek met de andere dame tot het niveau waakvlam gedaald was, wat niet per se een heel goed teken is in aanloop naar een date.

Mijn intuïtie bleek ook nu weer te kloppen. De klik die ik met A. voelde tijdens die eerste date was zodanig sterk, dat ik de date op de zaterdagavond dan ook met opgaaf van redenen afgezegd heb. En de tweede date volgde ook al snel, we zijn ook nog gaan wandelen zondagmiddag. Inmiddels zijn we alweer bijna drie maanden verder en hebben we het echt heel fijn met elkaar.

In het verleden zette ik mijn intuïtie te vaak opzij omdat mijn verstand me andere dingen vertelde. En HB’er die ik ben heb ik geleerd daarop te vertrouwen, want dat kon ik beredeneren en dat voelde als een veilige keuze. Ik weet nu wel beter. De intuïtie is te vergelijken met het uit tekenfilms bekende engeltje op mijn schouder tegenover het duiveltje van mijn verstand. Inmiddels luister ik naar mijn intuïtie. Ik hoop jij ook.